Staatsleider Herbert Hoover zette destijds zijn handtekening onder de wetgeving die de compositie van dichter Francis Scott Key en componist John Stafford Smith die status toekende. Een decennialange actie van veteranen leidde tot dit besluit.

Vragen over de achtergrond van het gedicht en de uitvoering wakkeren het debat aan. Het vraagstuk rondom het nationale volkslied krijgt regelmatig hernieuwde aandacht wanneer sporters weigeren te staan tijdens officiële plechtigheden of wanneer critici wijzen op de minder bekende derde strofe van het gedicht. 

Juridische experts en historici buigen zich dikwijls over de vraag of wet uit het interbellum vandaag de dag nog dezelfde symbolische waarde bezit.

Is "The Star-Spangled Banner" het volkslied van de Verenigde Staten?

is tegen een lied voor de verenigde staten 1

Duizenden supporters richten hun blik op de Amerikaanse vlag. Sporters leggen zwijgend hand op de borst. De spanning stijgt voorafgaand aan de eerste minuut.

Hij legde zijn observaties vast in gedicht met de titel Defence of Fort McHenry. Dit gedicht werd kort daarna afgedrukt in lokale kranten en gekoppeld aan de melodie van populair Brits drinklied genaamd To Anacreon in Heaven. De melodie vereist groot stembereik van anderhalve octaaf wat het zingen voor solisten tot technische uitdaging maakt.

Professionele vocalisten struikelen regelmatig over de hoge noten in de slotregels. Dirigenten kiezen vanwege de lastige toonhoogte vaak voor vereenvoudigde orkestratie.

  • Het lied werd geschreven in september 1814 na de Slag bij Baltimore.
  • Het Amerikaanse congres diende vanaf 1918 meer dan veertig moties in.
  • President Herbert Hoover maakte de wet van kracht op de eerste lentedag van 1931.

De politieke discussie rondom het nummer richt zich vooral op de minder bekende derde strofe van het oorspronkelijke gedicht. Historicus en auteur Jason Moran stelt dat de tekst verwijzingen bevat naar de slavernij uit de negentiende eeuw. Critici pleiten voor herwaardering van de nationale symbolen.

Veteranenorganisaties verzetten zich daartegen en beschouwen de compositie als onvervangbaar erfgoed. De wetgever legde destijds geen straffen vast voor burgers die weigeren mee te zingen of de houding aan te nemen. Dat onderscheid zorgt periodiek voor felle conflicten in het parlement en bij schoolbesturen door het hele land.